De ruínas e infancias
Fallrod vuelve a captar parte del alma de Betanzos en esta foto (pulsa aquí para verla en grande).
Desde que volvía a fijarme en este sitio, hace unos tres años, se está deshaciendo rápidamente. Se cae. Se pierde irremisiblemente.
Tal vez, en otra ciudad, en otro país o en otro universo se encargaría a un arquitecto la conservación del muro y la chimenea. A su alrededor, un parque, un pequeño jardín que se fusionase con esta fachada que ostentaría, entre orgullosa y avergonzada, una placa con su historia.
Pero haría falta tener buen gusto y, al mismo tiempo, no tener miedo a la historia. Por tanto, es una utopía.
Esta bella fachada y la chimenea que no se ve en la foto, muy probablemente, morirán en la indigencia. Con el tiempo terminará creciendo en su lugar un feo bloque de pisos.
Para seguir constatando que el arte y la poesía no se entienden, en la práctica, más que como un echar perlas a los cerdos.
***
¿TE INTERESA? Hace tiempo se asomó por aquí algo relacionado: EL ESPIRITU DE LA FABRICA.


Alegrame saber que hai alguén coas mesmas tristes percepcións. Así poderemos chorar xuntos porque cando quede unha unica pedra, algún politiquillo fará un museo con inauguración e placa e un paseo cementado con centos de faroliños….
E falaban da especulación dos anos 70 e seguimos a tirar muros de pedra e talar castiñeiros…. Non sei… estou pesimista pero non lle vexo remedio.
Seguro que a unica maneira e como fas nesta páxina…. concienciando… pero a quen faga eses pisitos vaille importar ben pouco, con tal de ter o pete ben cheo.
PS: O proximo comentario prometo estar máis optimista :roll: